Gezien de beide eerste vestigingsplaatsen van de Munt nabij de Burcht lag het voor de hand dat de burchtkerk van St.-Walburgis de parochiekerk was voor de munters. De munters behielden hun eerste altaar in de St.-Walburgiskerk, zelfs al was de Antwerpse Munt sinds de verhuizing van ca.1300 niet meer in die parochie gelegen. Wanneer de Munt in 1470 op haar definitieve plaats terechtkomt, namelijk in het Huis van Cruyningen op de hoek van de Oever en de Kloosterstraat, was er van de St.-Andrieskerk nog geen sprake. Maar het toeval wil dat de kloosterkerk van de Augustijnen, op een steenworp van de Munt, in 1529 als parochiekerk werd ingewijd. Het lag voor de hand dat de munters de standplaats van hun altaar nu naar de St.-Andrieskerk overbrachten.
Uit archiefdocumenten is het bekend dat er naast het gemeenschappelijke altaar van het munterskorps andere monumentale bijdragen in de St.-Andrieskerk te danken zijn aan particuliere munters. De eerste weldoener van de kerk was een muntmeester, Mattheus Dedusateu. Hij schonk de St.-Andrieskerk niet minder dan 500 carolusgulden om liturgische gewaden te laten vervaardigen: een kazuifel, een dalmatiek, een tuniek en een koorkap, alle in rood fluweel. Sommigen werden lid van de kerkfabriek, zoals de vermaarde metaalgieter en penningsnijder Jacob Jonghelinckx. Het was in zijn woning in de Munt dat de kerkmeesters in 1594 de overeenkomst met Otto Van Veen sloten voor het schilderij van het toenmalige hoofdaltaar, De marteldood van Sint-Andries. In 1663 bekostigt muntmeester Gasper Anteunis het glasraam van de zuiderdwarsbeuk. Vier jaar later schenkt een munter het ingetogen maar uitdrukkingsvolle beeld O.-L.-Vrouw van 7 Weeën, in 1678 volgt er in de dwarsbeuk zuid een barokke pendant: Ecce Homo.
Laatste wijziging op 30/10/2004 door
Claire Baisier 
.
De munters en hun parochiekerk